Mér sýnist allt stefna í að haustið 2013 verði hægt að minnast fimm ára afmælis banka- og útrásarhrunsins á Íslandi með pompi og prakt. Haustið 2013 verða Sjálfstæðismenn væntalega í ríkisstjórn að nýju og Ólafur Ragnar Grímsson enn forseti lýðveldisins. Árni Johnsen enn á þingi og megnið af útrásarvíkingunum enn í fullu fjöri. Ég myndi segja að við Íslendingar gætum verið stoltir af þeirri þróun mála, en þá væri ég að ljúga.

Þetta skrifaði ég í júní í fyrra, þegar endurkjör Ólafs Ragnars sem forseta var yfirvofandi. Því miður hefur þetta nú ræst, í kvöld hlutu vinstriflokkarnir sem hafa myndað ríkisstjórn algjört afhroð og þjóðin kaus með yfirþyrmandi krafti Sjálfstæðisflokkinn og Framsóknarflokkinn aftur til valda.

Ég kaus Samfylkinguna, nú eins og fyrir fjórum árum. Ég er óflokksbundinn og hef kosið í allar áttir á mínum fullorðinsárum en fyrir fjórum árum hafði ég fengið nóg og vildi fá Sjálfstæðisflokk og Framsókn sem lengst frá stjórnarráðinu. Það gekk eftir þá og nýrri vinstristjórn var falið það erfiða, nær ómögulega verkefni, að rétta þjóðarskútuna við og halda öllum ánægðum á meðan þau réttu hana af.

Þau hafa að mínu mati staðið sig prýðilega í að rétta þjóðarskútuna við. Eins og Einar Örn telur upp í pistli á sinni síðu hefur þessi ríkisstjórn afrekað ýmislegt við gríðarlega erfiðar aðstæður. Hef ég verið sammála öllu sem þau hafa gert? Nei, en mestu og ég taldi fyrir þessar kosningar að það skipti miklu að jafnaðarstefnan héldi áfram á þeirri braut sem hún hefur verið og því kaus ég Samfylkinguna aftur.

Enn fremur fannst mér mikilvægt að Sjálfstæðisflokkurinn og Framsókn kæmust ekki aftur til valda. Eftir að hafa horft upp á þá tvo flokka slaka á höftum á opnum markaði, færa ríkisfyrirtæki í eigur einkaaðila, hleypa útrásarvíkingunum inn í bankana með byssurnar á lofti, taka krónuna traustataki úr hervígi Seðlabankans og loka svo augunum á meðan víkingarnir allir í kringum þau veðjuðu með framtíð íslenska ríkisins gat ég ekki hugsað þá hugsun til enda að þessir flokkar kæmust til valda aftur.

Ekki þegar Sjálfstæðisflokkurinn hefur ekki enn tekið til í sínum bakgarði, ekki á meðan ýmsir þingmenn þeirra (þar á meðal formaðurinn) eiga óuppgerða fortíð í skuggalegum viðskiptasamningum undir borðum. Ekki á meðan Framsókn lofar ótrúlegustu hlutum sem hljóma svo einfaldir í þeirra orðum að það hlýtur hver heilvita maður að sjá að ef þetta væri svona einfalt og auðvelt væru Jóhanna og Steingrímur löngu búin að þessu.

Ekki satt?

Því miður, eins og mig fór að gruna þegar forsetaframboðið náði hámarki fyrir ári, hafði ég vanmetið minnisleysi íslensku þjóðarinnar. Ég vanmat heift þjóðarinnar og einfalda sýn hennar (meirihlutans allavega) á Icesave. Þar gekk ríkisstjórnin fram fyrir skjöldu og sótti eins góðan samning og unnt var, og lagði hann svo fyrir dóm þjóðarinnar. Þar var honum hafnað og þar með höfðu allir gert skyldu sína.

En nei. Þannig sá alþýðan það ekki. Þjóðhetjan Ólafur Ragnar hafði bjargað okkur frá barmi glötunar með því að synja fyrri samningnum og það reddaði honum sterku endurkjöri til forseta sem einhvers konar Bessastaðariddara sem verndar okkur á meðan við sofum.

Og þar lauk Icesave-heiftinni ekki. Jóhanna og Steingrímur skyldu frá að borga líka. Þau reyndu að troða Icesave upp á okkur og þau voguðu sér að hækka skatta til að bjarga þjóðarbúinu, einmitt þegar fólk átti lítinn pening og lánin hækkuðu. Það skipti engum togum þótt hver hagfræðingurinn á fætur öðrum reyndi að útskýra að þau hefðu neyðst til að hækka skattana og að það hefði hvaða stjórnmálamaður sem er með fullu viti gert hið sama (eins og Sjálfstæðis- og Framsóknarstjórnin hafði gert í tólf ár áður en þeir misstu völdin, en sú staðreynd virðist oft gleymast).

Og þar við sat. Jóhanna og Steingrímur tróðu Icesave upp á okkur, hækkuðu skattana og buðu „aðeins“ upp á 110% aðlögun fyrir íbúðarlán, sem var greinilega langt frá helmingsafslættinum sem þjóðin krafðist. Á sama tíma bjargaði Ólafur Ragnar æru þjóðarinnar, verndaði börnin, kyssti meyjarnar og blessaði föðurlandið.

Og nú var komið að Bjarna og Sigmundi. Bjarni er svo sterkur, svo farsæll, svo frábær. Hann stóð höllum fæti fyrir tveimur vikum síðan en eftir einhvern auman skrípaleik í hátíðarsal FG í Garðabæ var hann skyndilega orðinn hreinsaður af syndum sínum. Það var engu líkara en að honum hefði verið dýft í vígt vatn. Stefnumál Sjálfstæðisflokksins voru þau sömu og fyrr, spilltir stjórnmálamenn enn í hverju horni og ekkert breytt en af því að Bjarni íhugaði stöðu sína í heila tvo sólarhringa, með þeirri niðurstöðu að hann gaf sjálfum sér traustsyfirlýsingu, þá bara var allt betra.

Sjálfstæðisflokkurinn var að hrynja en skyndilega sneri hann við blaðinu og endaði sem sigurvegari kosninganna.

Sidekick-ið stóð sig líka vel. Sigmundur Davíð hitti á hárrétta töfraþulu og endurtók hana eins og Júróvisjón-lag þar til öll þjóðin hafði heillast. Hann ætlar að laga skuldastöðu heimilanna og það strax á næstu mánuðum. Ég er þegar búinn að panta Range Roverinn minn fyrir haustið og býst ekki við að þurfa að borga hann sjálfur. Læt Landsbankann í málið.

Og þannig fór sem fór. Þolinmæði Íslendinga gagnvart þeim sem unnu erfitt slökkvistarf síðustu fjögur árin var lítil og brennuvargarnir eru nú aftur komnir með völdin. Ólafur Ragnar situr enn í öðru hásætinu, Davíð í hinu og nú geta kýtingarnar haldið áfram eins og ekkert hafi í skorist og síðustu fimm árin hafi aldrei átt sér stað.

Ég get bara sagt að ég vona innilega að ég hafi rangt fyrir mér. Ég vona að mitt mat á stöðu flokkanna í dag sé kolrangt, að Sjálfstæðis- og Framsóknarmenn muni standa undir stóru orðunum og færa okkur nýtt góðæri eins og þeir lofa.

Ef það gerist ekki verða jafnaðar- og vinstriöflin reiðubúin í slökkvistörfin á ný eftir fjögur ár. Og það mun enginn brosa þá, því ef þeir komast aftur til valda næst verður það ekki af góðu.

Bjarni, Sigmundur, Ólafur Ragnar. Boltinn er í ykkar horni. Ekki bregðast okkur aftur því að þá mun þjóðin sko … gleyma því jafnharðan og gera ekki rassgat í málinu.

Ísland í dag. Ég gæti ælt.